PRAKTIJKVERHALEN

Waardevol bezit waardeloos

Waardevol bezit waardeloos

De cliënte die zich in alle vroegte bij mij op kantoor meldde, was zichtbaar, duidelijk aangedaan. Ze had al koffie ontvangen in de wachtruimte, omdat ook mijn secretaresse dit niet was ontgaan.

Ik liet haar binnen en vroeg haar wát haar naar mijn kantoor leidde, aangezien zij bij het maken van de afspraak verder geen informatie had gegeven. Ze brandde meteen los. “Mijn hondje is verongelukt”, zei ze, waarbij ze me de foto toonde van een middelgroot vrolijk hondje. Ik bekeek het beestje en deed een poging er iets van een bekend ras in te ontdekken. Het was een mooi beestje met een vrolijke kop, grote penning om zijn nekje, maar enig ras kon ik er niet uit opmaken. Voordat ik ernaar kon vragen zei mijn cliënte: “Het is een vuilinisbakkenras, gewoon een foutje van de natuur, maar een vreselijk lief beestje. We hebben hem 5 jaar geleden als puppy uit het asiel gehaald. Het nest was naast de weg gevonden.”

“Wat is er precies met hem gebeurd”, vraag ik. “Nou, we waren op weg naar huis van een lekkere boswandeling, Droppy achterin in zijn bench, toen er een tegenligger met hoge snelheid zwalkend op ons af kwam. Ik zei tegen Henk, die ook nog al van doorrijden houdt – hij kent de weg hier op zijn duimpje – “Let op, die grote jeep rijdt als een maniak.” Mijn Henk, d